#allthingsmalayalam

Posted by

A few hours of travel from the likes of Rishikesh, you’d already be clicking umpteen photos of picturesque mountains blanketed in thick green. The ride continues with curves and turns, such fun!

Many more hours of upward journey, you’ll realize why the locals or regulars call what you’ve seen already as “baby” Himalayas. Because now in front of your eyes would be some breathtaking visuals of gigantic rock formation. (Snow is overrated. Naked mountains are irresistibly seductive.) The huge rocks layered, crushed to form interesting patterns are a visual treat. You don’t mind a bit that you seem a pebble in comparison.

As you go further up, you get to see the snow capped peaks glowing in the skylight, day or night. The inaccessible and unattainable peaks, you realize. The silence, unbelievable. One has to spend a lifetime in tapassu (penance), even to dream about conquering a peak. For most ordinary mortals, marveling at these peaks from a distance is in itself an achievement.

Malayalam cinema is like baby Himalayas.

Malayalam literature (especially the novels) is akin to a drive/trek through the gigantic rock mountains. Challenging, scary at places, but deeply gratifying.

Malayalam arts (eg: kutiyattam, kerala murals, kathakali, kalaripayattu) are like those peaks seemingly touching the sky, too tempting, but inaccessible to ordinary mortals. To scale them, you’ll have to submit first in all humility. Be one with it. For a lifetime.

As outsiders and as folks illiterate in the language, we usually stop at their cinema. But I’m glad to find their writers in translation. English too bends and mends itself to carry all things Malayalam on its shoulders and happily so. Kudos to these incredible translators. Then, I’m extremely blessed to have gotten opportunities to inform myself about their arts. (Huge shout out to Bangalore for being such a wonderful platform for artists.)

To all those who keep repeating that Indian arts are dying because youth doesn’t care, please look at Keralites and see how they instill that love even amongst outsiders.


రిషికేశ్, హరిద్వార్ లాంటి ప్రాంతాల నుంచి కొన్ని గంటలు ప్రయాణం చేయగానే ఆపకుండా ఫోటోలు క్లిక్కుమనిపించడం మొదలెట్టేస్తాం. పచ్చదనం కప్పుకున్న ఎత్తైన కొండలు. మన కళ్ళకి అలవాటులేని దృశ్యాలు. వంపులు, గతుకులూ మధ్య సాగుతున్న బండిలో ఉక్కిరిబిక్కిరి అవుతూ మనం.

ఇంకొన్ని గంటల ప్రయాణం తర్వాత, అక్కడివాళ్ళు ఎక్కువగా వచ్చిపోయేవాళ్ళు, అప్పటివరకూ కనిపిస్తూ వస్తున్న కొండల్ని “బేబీ హిమాలయాలు” అని ఎందుకు అంటారో అర్థమవుతుంది. ఇప్పుడు ఎదురుగా ఉన్నవి మెడలు విరిగేలా చూడాల్సిన కొండలు. మంచు, పచ్చదనం ఏమీ కప్పుకోని నగ్నత్వం వాటిది. పొరపొరలగా, ఒకదాని మీద ఒకటి ఆనుకుని, ఎన్నెన్నో వింత రహస్యాలని చెప్తున్నవాటిగా కనిపిస్తుంటాయి. ఒక పక్క లోతైన లోయ, కాలు జారితే చిన్న గులకరాయి విసిరినట్టు కనిపిస్తామేమో మరి. అంత చిన్న ప్రాణులమైనా, ఇంతటి అందాన్ని కళ్ళతో, మనసుతో ఆస్వాదించవచ్చన్న స్పృహ కలగగానే మాత్రం మానవ జన్మ గొప్పగా అనిపిస్తుంది.

ఇంకా ఇంకా పైకి వెళ్ళే కొద్దీ మంచు కప్పుకున్న పర్వత శిఖరాలు కనిపిస్తాయి, మెరిసిపోతూ ఉంటాయి, ఎండలో అయినా, వెన్నెలలో అయినా! అధిరోహించలేని, అధిగమించలేని శిఖరాలవి. జీవితకాలం తపస్సు చేస్తే గానీ పొందలేని గమ్యాలవి. భుజాల చుట్టూ మబ్బులని కప్పుకుని, ఒకదాని వెనుక ఒకటి దాక్కుని తొంగి చూస్తున్న ఆ శిఖరపు అంచులని సుదూరాల నుంచి వేలుపెట్టి చూపించగలడం కూడా ఒక యోగమే, మనలాంటి సామాన్యులకి!

మలయాళం సినిమా ఆ బేబీ హిమాలయాల్లాంటిది.

మలయాళ సాహిత్యం చదవడం వంకర టింకర, సన్నటి కొండ దారుల్లో ప్రయాణం చేసినట్టే ఉంటుంది. ఒక్కో చోట భలే అనిపిస్తుంది, అంతలోనే భయపెడుతుంది. బండి కుదుపులకి ఓర్చుకోవాలి. కాలినడకకు సిద్ధపడాలి. అయినా బాగుంటుంది. ఆత్మతృప్తినిస్తుంది.

మలయాళ కళలు (కూటియట్టం, కేరళ మ్యూరల్స్, కథకళి, కళరిపాయట్టు) అంబరాన్ని చుంబిస్తున్నట్టే ఉన్న ఆ మంచు శిఖరాల్లాంటివి. వాటిని అందుకోవాలంటే ఒక జీవితకాలాన్ని ధారపోయాలి. నైపుణ్యంకన్నా నమత్ర ఉండాలి. తనువు, మనసు పూర్తిగా సమర్పించుకోగలగాలి. తాదాత్మ్యం ఒకటే దారి.

బయటివారిగా, భాషరానివారిగా మనం మామూలుగా వాళ్ళ సినిమాల దగ్గరే ఆగిపోతాం. నా అదృష్టం కొద్దీ ఇంకాస్త ముందుకెళ్ళే సౌభాగ్యం కలిగింది. వారి రచనలు ఆంగ్లానువాదంలో చదువుకోవడం ఒక గొప్ప అనుభూతి! మలయాళం భాష సొబగులు, సొంపులు ఇంగ్లీషుని కూడా మార్చేస్తుంది, బంగారపు అంచున్న తెల్ల పంచె కట్టించి, అడ్డ బొట్టు పెట్టిస్తుంది. వాళ్ళ అనువాదకులకి వేవేల ధన్యవాదాలు. ఆపైన, బెంగళూరులో ఉండడం వల్ల నేను కేరళ మ్యూరల్స్ (గోడల మీద వేసే చిత్రకళ) లో శిక్షణ పొందాను. కూటియట్టం, కథకళి ఎన్నో ప్రదర్శనలు ప్రత్యక్షంగా చూశాను.

భారతీయ కళలు పరమ బోరనో, అర్థం కావనో అనేవాళ్ళు కేరళలోని యువత వీటిని ఎంతెలా అభ్యసిస్తున్నారో గమినిస్తే అపోహలు పోతాయి.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s